Aum ratwittayakorn

မကြာသေးမီက ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့အုပ်စုသည် ဘက်ပူမြို့မှ ဖူကူအိုကာခရိုင် အိုကာဝါမြို့သို့ တစ်ညအိပ် နှစ်ရက်တာ လေ့လာရေးခရီး သွားရောက်ခဲ့ပါသည်။ အိုကာဝါမြို့သည် ထူးချွန်သော သစ်သားလုပ်ငန်းဖြင့် နာမည်ကြီးသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပါသည်။ ဤခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒေသ၏ လက်မှုပညာအကြောင်း လေ့လာရန်နှင့် ဒေသခံများနှင့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရန် ဖြစ်ပါသည်။

ပထမနေ့ — အိုကာဝါမြို့၏ သစ်သားလုပ်ငန်းနှင့် ထိတွေ့လေ့လာခြင်း

ပစ္စည်းပြုလုပ်နေသော လုပ်ငန်းခွင်ကို ကြည့်ရှုလေ့လာခြင်း

ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် နံနက်စောစောတွင် ဘက်ပူမြို့မှ ထွက်ခွာပြီး နံနက် ၁၀ နာရီခွဲခန့်တွင် အိုကာဝါမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပါသည်။ ရောက်ရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဒေသခံ ပရိဘောဂစက်ရုံကို သွားရောက်လေ့လာခဲ့ပါသည်။ သစ်တုံးများကို ပြုပြင်ထုတ်လုပ်ခြင်း၊ ပြောင်ချောအောင် တိုက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိုကာဝါမြို့ဖြင့် နာမည်ကြီးသော လှပသည့် ပရိဘောဂများအဖြစ် ပြီးမြောက်လာသည့် အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် အလွန်အမှတ်ရစရာကောင်းခဲ့ပါသည်။

ထို့အပြင် ကုမိကိုကို အထူးပြုလုပ်သော လက်မှုပညာရှင်၏ အလုပ်ရုံသို့ သွားရောက်လေ့လာနိုင်ခဲ့ခြင်းလည်း အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ရိုးရာလက်မှုပညာဖြစ်သော ကုမိကိုတွင် အလွန်မြင့်မားသော တိကျမှု လိုအပ်ကြောင်းကို နီးကပ်စွာ သိရှိနိုင်ခဲ့ပြီး လက်မှုပညာရှင်များအပေါ် လေးစားသည့်စိတ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့ပါသည်။

အိုကာဝါ TERRAZZA တွင် ပစ္စည်းပြုလုပ်မှု လက်တွေ့အတွေ့အကြုံ

နေ့လယ် ၁ နာရီတွင် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် အိုကာဝါ TERRAZZA တွင် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် အစီအစဉ်ကို တရားဝင် စတင်ခဲ့ပါသည်။ နေ့လယ်စာစားပြီး အားအင်ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကုမိကိုပြုလုပ်မှု လက်တွေ့အတွေ့အကြုံကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါသည်။

ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် မိမိကိုယ်ပိုင် ကုမိကိုလက်ရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဂျီဩမေတြီပုံစံများပါရှိသော သစ်သား

အစိတ်အပိုင်းများကို သံချောင်းတစ်ချောင်းမျှ မသုံးဘဲ ပေါင်းစပ်တပ်ဆင်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်သည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုခက်ခဲခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ပြီးစီးသွားသော လက်ရာကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားနိုင်သည့်အခါ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့ပါသည်။

ပန်းချီကားကဲ့သို့ လှပသော ညနေခင်း

ညနေ ၅ နာရီခန့်တွင် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် ထိုနေ့ တည်းခိုမည့် နွေးထွေးသောလေထုရှိ မီကာဝါယာ ရျိုကန်သို့ ဝင်ရောက်တည်းခိုခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ထိုနေ့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ထိုနေရာတွင် မပြီးဆုံးသေးပါ။

ညနေ ၆ နာရီတွင် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် ချီကူဂိုမြစ် ရုတ်သိမ်းတံတားသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ပါသည်။ တံတားပေါ်မှ မြင်ရသော နေဝင်ဆည်းဆာသည် မိုးကောင်းကင်ကို လှပသော အရောင်များဖြင့် ဆေးခြယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တစ်နေ့တာ၏ အဆုံးသတ်နှင့် လိုက်ဖက်သော အလွန်အေးချမ်းသည့် အချိန်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။

ထို့နောက် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် ရျိုကန်သို့ ပြန်လာပြီး ညစာစားခဲ့ပါသည်။ ထို့အပြင် ပြန်လည်သုံးသပ်ချိန်လည်း ရှိခဲ့သောကြောင့် ထိုနေ့တွင် လေ့လာသိရှိခဲ့သော အရာများနှင့် ခံစားခဲ့ရသော အရာများကို စနစ်တကျ ပြန်လည်整理နိုင်ခဲ့ပါသည်။

ဒုတိယနေ့ — လျှို့ဝှက်ဆက်ခံလာသော ထုတ်လုပ်နည်းနှင့် ဒေသခံများ၏ ချိတ်ဆက်မှု

သမိုင်းကို ခံစားရင်း မြို့တွင်းလမ်းလျှောက်လေ့လာခြင်း

ဒုတိယနေ့သည် မီကာဝါယာ ရျိုကန်တွင် စားခဲ့သော ပြည့်စုံသည့် နံနက်စာဖြင့် စတင်ခဲ့ပါသည်။ ထို့နောက် လမ်းညွှန်သူ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် မြို့တွင်းလမ်းလျှောက်လေ့လာခဲ့ပါသည်။ ဤအချိန်မှတစ်ဆင့် အိုကာဝါမြို့၏ သမိုင်းနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများသည် ဒေသတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေကြောင်း နားလည်နိုင်ခဲ့ပါသည်။

နံနက်ပိုင်း လေ့လာမှုများထဲတွင် အထူးသဖြင့် အမှတ်ရစရာကောင်းခဲ့သည်မှာ ရှောဘုန်ရှာလကာရည် စက်ရုံသို့ သွားရောက်လေ့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ရှေးခေတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသော လေထုအတွင်း မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ဆက်ခံလာသော လျှို့ဝှက်ထုတ်လုပ်နည်းကို မည်သို့ တန်ဖိုးထားကာ ထိန်းသိမ်းလာခဲ့ကြောင်း လေ့လာနိုင်ခဲ့ပြီး အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းခဲ့ပါသည်။

ကြက်ကြော်နှင့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံသည့် အချိန်

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့အုပ်စုသည် ဒေသတွင် လူကြိုက်များသော “တနာကာ” ဟုခေါ်သည့် ဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ပါသည်။ ထိုနေရာတွင် အလွန်အရသာရှိသော ကြက်ကြော်ကို အတူတကွ စားသုံးခဲ့ပါသည်။ ဒေသထူးခြားသော အစားအစာကို ခံစားရင်း အုပ်စုဝင်များနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံနိုင်သော ကောင်းမွန်သည့် အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဒေသခံများနှင့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံသည့် အစီအစဉ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ အုပ်စုငယ်များခွဲကာ အိုကာဝါမြို့အကြောင်း၊ လက်ရှိရင်ဆိုင်နေရသော စိန်ခေါ်မှုများနှင့် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များအကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနှင့် ရိုးသားစွာ ဆွေးနွေးနိုင်ခဲ့ပါသည်။

အိုကာဝါမြို့အပေါ် ခိုင်မာသော စိတ်ထားဖြင့် လှုပ်ရှားနေကြသော ဒေသခံများထံမှ တိုက်ရိုက်စကားများကို နားထောင်ခွင့်ရခဲ့သဖြင့် အလွန်စိတ်ထိမိခဲ့ပါသည်။ ညနေ ၄ နာရီခန့်တွင် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် လူအားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဘက်ပူမြို့သို့ ပြန်မည့် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြပါသည်။

အနှစ်ချုပ် — အိုကာဝါမြို့တွင် ရှင်သန်နေသော ပစ္စည်းပြုလုပ်မှု၏ စိတ်ဓာတ်

ယခု တစ်ညအိပ် နှစ်ရက်တာ လေ့လာရေးခရီးကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်သောအခါ ကျွန်တော်/ကျွန်မအတွက် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုများစွာရှိခဲ့သော အလွန်တန်ဖိုးရှိသည့် အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ သွားရောက်လေ့လာခဲ့သော နေရာများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော လူများမှတစ်ဆင့် အိုကာဝါမြို့တွင် ရှင်သန်နေသော ပစ္စည်းပြုလုပ်မှု၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားနိုင်ခဲ့ပါသည်။

အထူးသဖြင့် အမှတ်ရစရာကောင်းခဲ့သည်မှာ လက်မှုပညာရှင်များနှင့် လုပ်ငန်းရှင်များသည် ယနေ့ခေတ် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းတွင်ပင် ရိုးရာနည်းပညာများကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနေကြသည့် ပုံစံဖြစ်ပါသည်။ သူတို့သည် လုပ်ငန်းကိုသာ လုပ်ကိုင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပစ္စည်းပြုလုပ်မှုအပေါ်ထားရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှု၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် မျိုးဆက်အဆက်ဆက် ဆက်ခံလာသော ထုတ်လုပ်နည်းများကို နောက်လာမည့်မျိုးဆက်များထံသို့ တန်ဖိုးထားစွာ လက်ဆင့်ကမ်းနေကြောင်း ခံစားမိပါသည်။

ဤခရီးစဉ်သည် အိုကာဝါမြို့၏ စက်မှုလုပ်ငန်းအဖြစ် ခိုင်မာသော အင်အားကိုသာမက ဒေသခံများ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် ကြိုဆိုလက်ခံလိုသော စိတ်ကိုလည်း ခံစားနိုင်ခဲ့သည့် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ထားသော လေ့လာရေးအစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။

အခွင့်အရေးရှိပါက အိုကာဝါမြို့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် မဖြစ်မနေ ပြန်လည်သွားရောက်လေ့လာချင်ပါသည်။ ထို့အပြင် လက်လုပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းများအပေါ်ထားရှိသည့် အမြင်ကိုလည်း နောင်တွင် ဆက်လက်တန်ဖိုးထားသွားချင်ပါသည်။