Chen Minsheng

陳旻晟（Chen Minsheng／チン）

၂၀၂၆ ခုနှစ် မတ်လ ၁၇ ရက်နှင့် ၁၈ ရက်နေ့များတွင် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့ Ritsumeikan Asia Pacific University（APU）မှ ကျောင်းသား ၆ ဦးသည် နာဂါဆာကီခရိုင်အတွင်းရှိ တက္ကသိုလ်နှစ်ခုမှ ပါဝင်လာသော ကျောင်းသားများနှင့်အတူ ဖူကူအိုကာခရိုင် တောင်ပိုင်းရှိ အိုကာဝါမြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့ပါသည်။ အိုကာဝါမြို့သည် ဆာဂါခရိုင်နှင့် ကပ်လျက်တည်ရှိသော မြို့ငယ်တစ်မြို့ ဖြစ်ပါသည်။ ယမန်နှစ်က ဤလှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သော ကျောင်းသားများထံမှ အကြောင်းအရာများကို ကြားထားခဲ့သောကြောင့် ကျွန်တော်/ကျွန်မသည် ယခုခရီးစဉ်ကို အလွန်မျှော်လင့်နေခဲ့ပါသည်။

ထွက်ခွာမည့်အချိန်မတိုင်မီကတည်းက အိုကာဝါမြို့သည် ပရိဘောဂထုတ်လုပ်ရာဒေသအဖြစ် နာမည်ကြီးပြီး “ပရိဘောဂမြို့” ဟု ခေါ်ကြကြောင်း သိထားခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ပထမဆုံး သွားရောက်လေ့လာခဲ့သောနေရာမှာ အဓိကအားဖြင့် တံခါးများစသည့် ပရိဘောဂပစ္စည်းများကို ထုတ်လုပ်သော စက်ရုံတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆူဂိသစ်နှင့် ဟိနိုကိသစ်တို့ကို အဓိကထားသော သစ်သားများသည် သစ်တုံးအခြေအနေမှ စတင်၍ ဖြတ်တောက်ခြင်း၊ အခြောက်ခံခြင်း၊ ဆက်စပ်ခြင်း၊ ပြောင်ချောအောင် တိုက်ခြင်းနှင့် အသေးစိတ်ပြုပြင်ထုတ်လုပ်ခြင်းများကို ဖြတ်သန်းပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ကုန်အဖြစ် ပြီးစီးသွားသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို လေ့လာကြည့်ရှုခဲ့ပါသည်။

ထို့နောက် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် တံခါးနှင့် အတွင်းပိုင်းအဆောက်အအုံပစ္စည်းများ ပြုလုပ်သည့် အလုပ်ရုံသို့ သွားရောက်လေ့လာခဲ့ပါသည်။ ထိုနေရာတွင် အဓိကအားဖြင့် ကုမိကိုလက်ရာများကို ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ပြသခြင်းများ ပြုလုပ်နေပါသည်။ ကုမိကိုဆိုသည်မှာ ပါးလွှာသော သစ်သားအစိတ်အပိုင်းများကို ပေါင်းစပ်ကာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ဖန်တီးသည့် နည်းပညာဖြစ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် တံခါးများ၊ ခြားကာများနှင့် မီးအလှဆင်ပစ္စည်းများတွင် အသုံးပြုကြပါသည်။ အိုကာဝါမြို့တွင် ဤလက်မှုပညာသည် နှစ်ပေါင်း ၃၈၀ ခန့်ရှိသည့် သမိုင်းကြောင်းရှိပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအမြင်ဖြင့်ကြည့်လျှင် နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ မှ ၅၀၀ ခန့်အထိ ရှည်လျားသော သမိုင်းရှိသည့် လက်မှုပညာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ပါသည်။ ဤနည်းပညာသည် အလွန်တိကျမှုလိုအပ်ပြီး ကြီးမားသောလက်ရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် လများစွာ ကြာနိုင်ကြောင်းလည်း သိရပါသည်။

လေ့လာရေးခရီးစဉ်အတွင်း ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့တွင် မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါသည်။ အိုကာဝါမြို့သည် မြေပြန့်ဒေသတွင် တည်ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သစ်ပင်များ အလွန်များပြားစွာ မတွေ့ရပါ။ ထို့ကြောင့် ပရိဘောဂပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းသစ်သားများသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသနည်းဟု တွေးမိခဲ့ပါသည်။

ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သိရှိခဲ့ရသည်မှာ အိုကာဝါမြို့သည် ချီကူဂိုမြစ်နှင့် ကပ်လျက်တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ချီကူဂိုမြစ်၏ အထက်ပိုင်းသည် ကျူးရှူးအလယ်ပိုင်းရှိ အိုအိတာခရိုင် ဟိတာမြို့ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေပြီး ထိုဒေသတွင် သစ်တောများစွာ ရှိပါသည်။ ထို့ကြောင့် အရည်အသွေးကောင်းသော သစ်သားများကို ရေလမ်းကြောင်းဖြင့် အိုကာဝါမြို့အထိ သယ်ယူလာပြီး ထိုနေရာတွင် ပြုပြင်ထုတ်လုပ်လာခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ပါသည်။

ဒါဆို အဘယ်ကြောင့် အိုကာဝါမြို့ ဖြစ်လာခဲ့သနည်း။ ထိုအကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုမှာ အိုကာဝါမြို့၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်သည် ပြန့်ပြူးပြီး စက်ရုံများ တည်ဆောက်ရန် သင့်တော်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း လေ့လာသိရှိခဲ့ပါသည်။

စက်ရုံနှစ်ခုကို လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာလာသောကြောင့် နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်လာခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် ဆူရှီနှင့် ဒေသတွင် နာမည်ကြီးသော ကြက်ကြော်ကို စားသုံးခဲ့ပါသည်။ ကြက်ကြော်သည် ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ဒေသအမျိုးမျိုးတွင် စားသုံးကြသော အစားအစာဖြစ်သော်လည်း ဒေသအလိုက် အရသာကွာခြားမှု ရှိပါသည်။ ကျွန်တော်/ကျွန်မအတွက် အိုကာဝါမြို့၏ ကြက်ကြော်သည် အခြားဒေသများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အရသာပိုမိုပြင်းပြီး ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ခံစားရပါသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် အုပ်စုသုံးစုခွဲ၍ သစ်သားလုပ်ငန်း လက်တွေ့အတွေ့အကြုံကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်/ကျွန်မသည် ကျောင်းသားအချို့နှင့်အတူ ရိုးရှင်းသော ပုံစံရှိသည့် ကုမိကိုလက်ရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ ရိုးရှင်းသော ပုံစံဖြစ်ပါက အတော်အသင့်တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ပြီးစီးအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နံနက်ပိုင်းတွင် အလုပ်ရုံ၌ မြင်တွေ့ခဲ့သော ကြီးမားသည့် ပြသလက်ရာများကို ပြုလုပ်ရန်မှာ အမှန်တကယ် သည်းခံနိုင်စွမ်းများစွာ လိုအပ်ကြောင်း ထပ်မံခံစားမိပါသည်။

ညနေခင်းတွင် ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် ချီကူဂိုမြစ် ရုတ်သိမ်းတံတားတွင် နေဝင်ဆည်းဆာကို ကြည့်ရှုခဲ့ပါသည်။ ထိုတံတားသည် သံမဏိဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော တံတားဖြစ်ပြီး အလယ်ပိုင်းကို အပေါ်သို့ မြှင့်တင်နိုင်သည့် စနစ်ပါရှိသောကြောင့် သင်္ဘောကြီးများ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ပါသည်။ ထိုဖွဲ့စည်းပုံကို မြင်သောအခါ ကျွန်တော်/ကျွန်မသည် အင်္ဂလန်နိုင်ငံ လန်ဒန်မြို့ရှိ တာဝါတံတားကို သတိရမိပါသည်။ သို့သော် တာဝါတံတားသည် အလယ်ပိုင်းကို လှည့်ဖွင့်သည့် ပုံစံဖြစ်ပြီး၊ ချီကူဂိုမြစ် ရုတ်သိမ်းတံတားမှာ အလယ်ပိုင်းကို အပေါ်အောက် ရွှေ့လျားစေသည့် စနစ်ဖြစ်ပါသည်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ထိုနေ့တွင် ရုတ်သိမ်းစနစ်တွင် ချို့ယွင်းချက်ရှိခဲ့သောကြောင့် ဆာဂါခရိုင်နှင့် နယ်စပ်ရှိရာအထိ လမ်းလျှောက်သွားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

ဒုတိယနေ့ နံနက်တွင် ရာသီဥတုမကောင်းခဲ့သော်လည်း အိုကာဝါမြို့ကို လေ့လာချင်သော ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ လုံးဝ မလျော့နည်းခဲ့ပါ။ ထိုနေ့သည် ပရိဘောဂဟူသော အဓိကအကြောင်းအရာမှ အနည်းငယ် ခွာ၍ အိုကာဝါမြို့၏ သမိုင်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိတွေ့လေ့လာနိုင်သော အချိန်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။

အိုကာဝါမြို့သည် သမိုင်းကြောင်းအရ ယာနာဂါဝါနယ်နှင့် ကုရုမေနယ်တို့၏ နယ်စပ်တွင် တည်ရှိခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်က နှစ်ဘက်စလုံးတွင် မတူညီသော ယဉ်ကျေးမှုများ ကျန်ရှိနေခဲ့ပါသည်။ သို့သော် ယနေ့ခေတ်တွင် ထိုယဉ်ကျေးမှုကွာခြားချက်များကို အလွန်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရပါသည်။

ပထမဆုံး ကျွန်တော်/ကျွန်မတို့သည် ယခင် ယိုရှီဟာရာ မိသားစုနေအိမ်သို့ သွားရောက်လေ့လာခဲ့ပါသည်။ ထိုနေရာတွင် ဂျပန်ရိုးရာလက်ဖက်ရည်အခမ်းအနားကို လက်တွေ့တွေ့ကြုံခဲ့ပြီး ထိုခေတ်က ဗိသုကာနည်းပညာ၏ မြင့်မားမှုကိုလည်း အထူးသဘောကျမိပါသည်။ ထို့နောက် ရိုးရာဆန်သော မြို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို လမ်းလျှောက်လေ့လာခဲ့ပြီး ရှေးရိုးနည်းလမ်းဖြင့် ရှာလကာရည် ပြုလုပ်နေသော စက်ရုံနှင့် ၎င်းနှင့်တွဲဖက်ထားသော ဆိုင်ကိုလည်း သွားရောက်ခဲ့ပါသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြုပြင်မွမ်းမံမှု ပြီးစီးပြီး နွေရာသီတွင် ဖွင့်လှစ်ရန် စီစဉ်ထားသော သေးငယ်သည့် တည်းခိုအိမ်တစ်ခုကိုလည်း လေ့လာကြည့်ရှုခဲ့ပါသည်။ အဆောက်အအုံအတွင်းတွင် အနံ့မွှေးသော သစ်သားများကို အသုံးပြုထားပြီး ထိုသာယာသော သစ်သားရနံ့ကို ခံစားရင်း နွေရာသီအားလပ်ရက်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်တည်းခိုကြည့်ချင်သည်ဟု တွေးမိပါသည်။

အုပ်စုလိုက် လှုပ်ရှားမှုများနှင့် နေ့လယ်စာပြီးနောက် ဤလှုပ်ရှားမှုသည် ဒေသခံများနှင့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံသည့် အစီအစဉ်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့ပါသည်။

ဤအိုကာဝါမြို့ခရီးစဉ်မှတစ်ဆင့် ဖူကူအိုကာခရိုင်တွင် စည်ကားသော ဖူကူအိုကာမြို့သာမက ဆွဲဆောင်မှုများစွာရှိသော မြို့ငယ်များလည်း အများအပြား ရှိကြောင်း ကိုယ်တိုင်ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့ပါသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် အိုကာဝါမြို့သို့ သွားရောက်ခွင့်ရပါက ထိုအချိန်တွင် မြို့ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လေ့လာပြီး ဒေသတွင် နာမည်ကြီးသော သစ်သီးရှာလကာရည် အချို့ကို ဝယ်ယူပြန်ချင်ပါသည်။