OCAMPO LIEZEL MARIE ESPIRITU

(रिपोर्ट १)

हामीले हासामीको ताकायामा भ्रमण गर्यौं।

त्यहाँ एउटा कारखाना छ जुन टेबलवेयर बनाउनको लागि प्रसिद्ध छ।

पहिले, कारखानाका अध्यक्षले हामीलाई कारखानाको इतिहास र दिनको तालिकाको बारेमा व्याख्या गर्नुभयो। त्यसपछि उहाँले हामीलाई विभिन्न प्रकारका प्लेटहरू कसरी बनाइन्छ भन्ने बारे विस्तृत व्याख्या दिनुभयो। प्लेटहरूमा लागू गरिएको डिजाइनको विवरणहरू हेर्नु अचम्मको कुरा थियो। दशकौंको सञ्चालन पछि पनि कारखाना व्यापारिक संसारमा अझै बलियो भइरहेको देख्नु रोचक थियो। यसले उनीहरूले प्लेटहरू बनाउने परम्परागत संस्कृतिलाई कसरी संरक्षण गरिरहेका छन् भनेर देखाउँछ।

　आजको संसारमा प्रविधिको विकास भए पनि, यस कारखानामा हातले पिज्जा बनाउने परम्परागत विधि अझै पनि जीवित छ, अवश्य पनि मेसिनको सहयोगमा।

लगभग खाजाको समय भएकोले, हामी पिज्जा बनाउन गयौं।

त्यो ठाउँ धेरै सुन्दर थियो र रेट्रो वातावरण थियो।

पहिले, वृद्धवृद्धाहरूले हामीलाई हात धुन सम्झाए। त्यसपछि उनीहरूले हामीलाई पिज्जा बनाउने प्रक्रिया सिकाए। पहिले, हामी पीठो बनाउँछौं र केही समयको लागि आराम गर्न दिन्छौं।

त्यसपछि हामीले टमाटर, चीज, बेकन, आदि जस्ता सामग्रीहरू काट्यौं। पीठो आराम गरेपछि, हामी यसलाई गोलाकारमा बेर्छौं र त्यसमा टमाटरको सस फैलाउँछौं।

त्यसपछि हामीले सामग्रीहरू माथि सुन्दर ढंगले मिलायौं। वृद्धवृद्धाहरूले काठले चलाएको चुलोमा चार पिज्जा राखे। तीन मिनेट पछि, हामीले खुसीसाथ पिज्जा खायौं र एकअर्कासँग कुरा गर्न रमाइलो गर्यौं।

यो मेरो माटोका भाँडाकुँडाको पहिलो अनुभव थियो।

यो एउटा अद्भुत अनुभव थियो किनभने हाम्रो अनुभवको कमी भए पनि शिक्षकहरूले हामीलाई होसियारीपूर्वक मद्दत गर्नुभयो। यो पनि राम्रो थियो कि उनीहरूले हामीलाई सल्लाह र प्रोत्साहन दिँदै आफैंले यो प्रयास गर्न दिए।

म धेरै कफी पिउँछु, त्यसैले मैले कप बनाउने निर्णय गरें।

सुरुमा, मैले शिक्षकहरूले यसलाई सजिलो देखाएको देखेँ र सोचेँ कि यो धेरै सजिलो हुनेछ। यद्यपि, जब मेरो पालो आयो, मैले महसुस गरें कि यसलाई आकार दिन गाह्रो छ र यसमा एकाग्रता र ध्यान आवश्यक छ।

तैपनि, यो धेरै रमाइलो अनुभव थियो र मैले आजका गतिविधिहरूबाट धेरै कुरा सिकें।　

(रिपोर्ट २)

बिहान, हामीले हासामी टाउन इतिहास र संस्कृति आदानप्रदान केन्द्रको भ्रमण गर्यौं।

यो भवन मूल रूपमा एउटा घर थियो, तर यो सुन्दर ढंगले सुसज्जित थियो, र भित्री भाग शान्ति र सुन्दर दृश्यहरूले भरिएको थियो।

संग्रहालयमा हासामी मानिसहरूको इतिहासमा प्रदर्शनीहरू पनि थिए, जसमा १५०० को दशकमा उनीहरूले कसरी साटासाट गरे, हासामीमा कसरी ईसाई धर्म फैलियो, र जापानीहरूलाई यो कसरी मन परेन र निष्कासित गरियो भन्ने समावेश थियो। विशेष गरी प्रभावशाली कुरा भनेको ठूलो डायनासोरको खोपडी थियो, जुन धेरै रोचक थियो।

हामी खानाको प्रतिकृति बनाउने स्थलमा जानुअघि हासामी टाउन इतिहास र संस्कृति आदानप्रदान केन्द्रबाट हिँड्यौं। यो छोटो दूरी थियो, तर गर्मीले हामीलाई अलि थकित बनायो।

तर ठाउँ अद्भुत थियो र यो यात्राको लायक थियो। यो एउटा सानो भवन थियो, तर भित्र यति धेरै खानाको प्रतिकृतिहरू लाइनमा राखिएका थिए, तिनीहरू यति जीवन्त देखिन्थे कि तिनीहरूलाई हेर्दा मात्र पनि मलाई भोक लाग्यो।

मैले एक उत्तम खानाको प्रतिकृति बनाउने प्रयास गरें। शिक्षकले मलाई धेरै ध्यान दिएर सिकाउनुभयो, त्यसैले यो बनाउन सजिलो थियो। शिक्षकको काम हेर्दा, तपाईं देख्न सक्नुहुन्छ कि उहाँ कति प्रतिभाशाली हुनुहुन्छ।

पहिला, तपाईंले के डिजाइन गर्न चाहनुहुन्छ छनौट गर्नुहोस्। तपाईं कप, सानो कचौरा वा प्लेट मध्ये एक छनौट गर्न सक्नुहुन्छ। मैले कप रोजें किनभने मलाई दूध वा कफी पिउन मन पर्छ।

यसलाई डिजाइन गर्न धेरै रमाइलो थियो किनभने तपाईंले कपमा टाँस्नु अघि स्टिकरलाई लगभग एक मिनेट पानीमा भिजाउनु पर्छ। मुख्य कुरा भनेको यसलाई तपाईंले चाहनुभएको स्थितिमा सावधानीपूर्वक र समतल रूपमा टाँस्नु थियो।

　BTS को कारणले मैले समुन्द्र-थीम भएको स्टिकर रोजें। BTS मा ह्वेलको बारेमा एउटा गीत छ, र यसको पछाडिको अर्थ धेरै गहिरो छ। ह्वेल समुन्द्रमा एक्लै छ, र यो कराउँदै रहन्छ। यो एक्लो र एक्लो छ, तर यो अझै पनि आफ्नै गतिमा बाँचिरहेको छ। त्यो अर्थलाई ध्यानमा राख्दै, मैले कपको बीचमा एउटा ह्वेललाई अड्काइदिएँ।

हामीले हाम्रो खाजा ठूलो गोल टेबलमा खायौं। खाना स्वादिष्ट थियो। खाना खाँदा साथीहरूसँग कुरा गर्न मलाई रमाइलो लाग्यो।

खाजा पौष्टिक परिकारहरूले भरिएको थियो, र मैले यसको हरेक अंशको आनन्द लिएँ।

हामीलाई ताकायामा कारखाना नजिकैको नदीमा २०० वर्षभन्दा पुराना माटाका भाँडाका टुक्राहरू फेला पार्ने काम दिइएको थियो। चर्को गर्मीमा नदीमा डुब्नु धेरै स्फूर्तिदायी र रमाइलो थियो।

सबैजना टेबलवेयरका टुक्राहरू खोज्न रमाइलो गरिरहेको देखिन्थ्यो।

मैले २५० वर्ष पुरानो नीलो गिलासको टुक्रा भेट्टाएँ। यसमा जटिल डिजाइन थियो।

त्यसपछि हामीले यसलाई सामानहरूमा रूपान्तरण गर्यौं। यो कामको लागि टुक्राहरू मिलाउने अनुभव आवश्यक थियो, र सबैलाई गाह्रो भयो, तर शिक्षकको स

हयोगमा हामी सामानहरू सफलतापूर्वक पूरा गर्न सक्षम भयौं।

(रिपोर्ट ३)

तेस्रो दिन, हामीले मैनबत्ती होल्डरहरू बनायौं।

हामीले मैनबत्ती होल्डरको ढक्कन कुँदेका थियौं। यो गाह्रो थियो किनभने हामीले यसलाई सुन्दर ढंगले कुँदेका थियौं, र यो मेरो लागि अलि जटिल थियो किनकि यो मेरो पहिलो पटक थियो। तैपनि, मलाई लाग्छ मैले राम्रो गरें।

मैले गुलाबको डिजाइन कुँदेको थिएँ किनभने मेरी हजुरआमा गुलाब मन पराउनुहुन्छ। साथै, मेरी हजुरआमा एक क्रिश्चियन हुनुहुन्छ र हरेक दिन मैनबत्ती बाल्नुहुन्छ, त्यसैले मलाई लाग्यो कि गुलाब कुँदेको राम्रो विचार हो।

गुलाब कुँदेपछि, हामीले समूह बी सँग साटासाट गर्यौं र जापानी बिरालोको मूर्तिलाई रंगाउने काम गर्यौं। सबैजना धेरै रचनात्मक थिए।

मलाई लाग्यो कि किमोनो लगाएको बिरालोको मूर्ति बनाउनु प्यारो हुनेछ, त्यसैले मैले मेरो मनपर्ने रंग, बैजनी प्रयोग गरें। किनभने यो सानो मूर्ति थियो, यसलाई रंगाउन धेरै समय र धेरै हेरचाह लाग्यो, तर यो धेरै प्यारो भयो।

खाजा पछि, मैले सोबा चाउचाउ बनाएँ। व्यक्तिगत रूपमा, पीठो मुछ्नु सबैभन्दा गाह्रो भाग थियो। तपाईंले यसलाई सही रूपमा र बलपूर्वक मुछ्नु पर्छ, त्यसैले तपाईंले यसलाई आफ्नो सबै दिनु पर्छ।

पीठोलाई चाउचाउमा काट्नु पनि गाह्रो थियो, र तपाईंले तिनीहरूलाई सकेसम्म पातलो काट्नु पर्छ। त्यसपछि, चाउचाउहरूलाई उमालेको पानीमा १ मिनेट उमाल्नुहोस्, अतिरिक्त पानी निकाल्नुहोस्, र चिसो पानीमा धुनुहोस्। मेरो साथी मोजी र मैले सबै चाउचाउहरू बनाइसके।

मलाई चिसो जापानी चाउचाउ मन पर्छ, विशेष गरी कसैलाई। सायद म धेरै भोको थिएँ किनभने म दिउँसो २:३० बजे धेरैजसो समय खाने गर्थें।

हामीसँग साझा समय थियो जहाँ हामी शिक्षकलाई प्रश्नहरू सोध्न सक्थ्यौं। हामीले तीन दिनमा खिचेका हाम्रा मनपर्ने तस्बिरहरू देखायौं र हामीले उत्सुकतापूर्वक गरेका कुराहरूको बारेमा कुरा गर्यौं।

शिक्षक कुराहरू व्याख्या गर्न पाउँदा खुसी हुनुहुन्थ्यो र हामीसँग कुराकानी गर्न धेरै उत्साहित हुनुहुन्थ्यो। यो तीन दिनको धेरै रमाइलो अनुभव थियो। हामीले हासामीमा विभिन्न संस्कृतिहरू अनुभव गर्न सक्षम भयौं।

जापानमा काम गर्ने बारे सोचिरहेका विदेशीहरूका लागि, जापानी संस्कृति र चलनहरू बारे जान्न आवश्यक छ। यस्तो अनुभव प्राप्त गर्ने अवसरको लागि म धेरै आभारी छु।